شنیده بودم هر راهی که به نظر می رسد آخر راه است، می تواند آغاز راهی دگر باشد. اما دریغ از اینکه هر فردی برای خودش حرفهایی برای گفتن دارد، من نیز گفته هایی داشتم که ناگفته ماند. حتی حرفهای پیشین نیز سربسته بود...!

اما در آخرین پست قصدم بر این است افکار و عقاید درجه ی اولم را بازگو کنم، بدون پرداختن به حاشیه ها و ...

پس در ابتدا سه اصل اساسی، که از بنیادهای اعتقاداتیم وام گرفته اند را بیان می کنم تا مقدمه ای باشد بر گفته هایم.

اصل اول – این جهان، این هستی، پوچ، بیهوده و بی حساب و کتاب نیست، بلکه هدفی، مقصدی و منظوری در کار است.

اصل دوم – انسان موجود مطلقا مجبوری نیست یعنی انسان دارای اراده ی آزاد و اختیار نسبی است.

اصل سوم – حرکت خودبخودی در جامعه و در تاریخ مردود و تکامل اجتماعی و تاریخی در سمت معین خود نیارمند رهبری و دخالت دادن شرط آگاهانه و ارادی است.

با تکیه بر این سه اصل، و مخصوصا عبث نبودن هستی و فلسفه ی معاد که همان مسئولیت انسان است مثالی میزنم تا وارد حیطه ی جدیدتری بشویم. طوری که هدف معین شود.

فرض کنیم یک کشتی مملو از آدم های مختلف است. و در میان اقیانوس طوفانی وجود در حال حرکت است . اگر فی الواقع دریا، کرانه ای، ساحلی و کشتی برایش ساحل نجاتی وجود داشته باشد آنوقت می شود گفت نجات و هلاک معانی واقعی هستند. حرف بی معنا و پوچ نیسنتد که باهم تفاوت نکنند. نه! تفاوت می کنند. نجات از این مسیر و هلاک از آن مسیر است.

حالا جهان کشتی و ما مسافرین آن. کدام یک از آدم ها اهل نجاتند و کدام اهل هلاک؟ کدامیک در خدمت تحقق نجات یاری می کنند؟

اگر کشتی ساحلی نداشته باشد در اینصورت چون هدف و مقصدی در کار نیست، هلاک و نجاتی هم مطرح نیست. کارهای خوب و بد هم مطرح نیست.

یک مثال اجتماعی میزنم. یک رژیم وابسته ای مثل رژیم شاه را در نظر بگیرید. این رژیم اسباب رستگاری و نجات مردم ما بود یا هلاک؟ چرا؟

توجه کنید مفاهیم، مفاهیم واقعی هستند ، ذهن ها خلق نکرده اند.

در مقابل رژیم شاه آیا باید کرنش کرد، زانو زد، سپاس گفت، دست بوسید؟ یا کناره گرفت، سکوت پیشه کرد؟ یا با قهر انقلابی چنگ انداخت و پسش زد؟ کدوم درسته؟چرا؟ رهایی و نجات در کدامیک از اینهاست؟ یعنی رژیم شاه باید مانند شربت زهرآگین باشد و خوردنش ضرر دارد و باید دنبال آب حیات رفت که مفرح و نشاط بخش باشد. خوبی و بدی یک نظام حکومتی چیزی نیست که در خواب و خیال باشد، بسته به قضاوت این فرد و آن فرد باشد، بلکه طغیانگری، طاغوت پیشگی و ناسازگاری با مردم ملموس و مشهود است. مردم کم کم ازش ناراضی می شوند. بعد پسش می زنند. چرا؟ چون نه سیاستش و نه فرهنگش با مردم و با نیازهای مردم نمی خونه. با این واقعیت که دادند دستش اداره کنه نمی خونه. بنابراین همانطور که هلاک در دست این رژیم ، یک واقعیت بود به همین ترتیب نجات از دست این رژیم هم یک واقعیت است. این واقعیت را کسانی که گرسنگی را در این رژیم تجربه کرده اند، لمس می کنند. آنهایی که تازیانه و انواع طغیان های دیگر را تجربه کرده اند لمس می کنند، و هرکسی می گوید خواب و خیال است بسم الله...!

تاريخ صحنه بيكرانی است از نبرد حق و باطل، از درگيريی ‌های نور با ظلمت، هر كجا تاريكی شب، سايه شوم خود را گسترده ستارگانی هم بوده اند كه سينه ی سياهش را بشكافند. هر كجا نمرودی خودكامگی كرده ابراهيمی بت هايش را شكسته. هر كجا فرعونی سر به طغيان برداشته، موسی گونه ای در دريای خشم خلق غرقش كرده و هر زمان كه يزیدی پرده ی جهل و تباهی را بر سر مردم كشيده حسينی هم بوده است كه از تخت ظلم بزيرش كشد تا جهان و تاريخ در مسير مارپيچ خود بسوی كمال به پيش رود، مسيری كه در سراسر آن خون ريخته است جاده ای كه سرخ است. جاده ی ناهموار تكامل و آنچه در ميان تداوم اين صحنه ها كه هر زمان بگونه ای رخ نموده اند همیشه ديده شده است، واقعيتی است بزرگ و فسلفه ايست پر شكوه كه رمز تداوم حركت تكاملی جهان است... فدا ! آري فدا. آنچه كه جبرها را ميشكند و جباران را از صحنه ی هستی به دور مي افكند تا جهان به سوی كمال به پيش رود و در نوک پيكان آن انسان از قلمرو ضرورت به قلمرو آزادی سفر كند و چنين است كه ميگوييم جاده ی تكامل سرخ است و تاريخ نيز تكرار پياپی همين صحنه هاست.‌  ‌( كل يوم عاشورا و كل ارض كربلا)

بیچاره شب پرستان ، تیغ به کف ، هلهله زن با سلاله ی خورشید و نسل ایمان چه خواهند کرد؟ بگو هرچه می خواهند در پیچ و خم جاده های تاریک به کمین خورشید بنشینند تا اسیرش سازند ، بکشانندش و در لجه ی خون اندازند . ولی خورشید در اسارت هم خورشید است و از شهادت هر خورشید نیز هزاران ستاره برخواهد خاست...

" من سمع رجلاً ینادی یاللمسلمین! فلم یجبه ، فلیس بمسلم" در گوشه و کنار دنیا هر مسلمانی که بشنود فریاد کسی که مسلمانها را به کمک می طلبد و کمکش نکند، مسلمان نیست. یاللمسلمین پس کجایید؟ چرا صدایتان در نمی آید؟ مگر نمی بینید که چطور مسلمانان را سر می برند؟ پس چرا سکوت پیشه کرده اید؟ مگر گناه ما چیست؟

 اما بگذار بگویم از آزادی. از روز اول برای بشریت هیچ کلمه ای شیرین تر از این نبوده. در هر انقلابی که بنگرید، کلمه ی آزادی شعار اول است ، و چنین است که آزادی بالذات کلمه ای است مقدس. چرا؟ برای اینکه شامل سیر تاریخی انسان است.چون بیان می کند خروج نخستین را از بند و اسارت غرایز؛ گامی والا به سوی دنیای انسانی...انسان با ویژگیهایی که پیدا کرد، از جبر طبیعت خارج شد، فعالیت آزادانه و آگاهانه پیدا کرد؛ فعالیتی که با قبلیهای خودش، کیفا، متفاوت بود. انسان دیگر تکاملش بیولوژیک نیست. بلکه اجتماعی است. بنابراین انسان و انسانها هرچه آزادتر باشند...متکاملترند؛ هر چه بیشتر از زیر بار روابط ظالمانه خارج باشند، هرچه از قید غرایز کور رهاتر باشند، یگانه ترند. پس همین جا نتیجه بگیریم که نادیده گرفتن یا محدود کردن آزادی انسان، که خصلت ذاتی انسان است، و بدون آن در حکم حیوان قرار می گیرد، بالاترین جنایت علیه حقوق انسان است. در عرف پیامبران هیچ گناهی بالاتر از فروکشتن و فروهشتن این فروغ خدایی در حق انسان نیست.از این رو با نفی تمام رسالتهای ضدتکاملی، هرگونه عبودیت و سرسپردگی و عبادت جز در آستان ذات یکتا چیزی جز بندگی نخواهد بود، بنابراین مذموم و نکوهیده است.

من برآنم تا هم پیمان با دیگر ستاره ها و در کنار خورشید و مهر تابان طرحی که سالیان است درانداخته اند را ادامه دهم...طرحی عاری از بهره کشی...عاری از استبداد...

پس، بسوزید ای شمع ها... بچرخید ای پروانه ها...ای پروانه های آزادی...

حسین، آموزگار بزرگ شهادت، اکنون برخاسته است تا به همه ی آنها که جهاد را تنها در "توانستن" می فهمند و پیروزی بر خصم را تنها در "غلبه"، بیاموزد که "شهادت" نه یک "باختن" که یک "انتخاب" است؛ انتخابی که در آن مجاهد با قربانی شدن خویش در آستانه ی معبد آزادی و محراب عشق پیروز می شود...حسین آموخت که مرگ سیاه، سرنوشت شوم مردم زبونی است که به هر ننگی تن می دهند تا زنده بمانند، چه، کسانی که گستاخی آن را ندارند که شهادت را انتخاب کنند مرگ، آنان را انتخاب خواهد کرد...در فرهنگ ما، شهادت مرگی نیست که دشمن ما بر مجاهد تحمیل کند؛ شهادت مرگ دلخواهی است که مجاهد با همه ی آگاهی و همه ی منطق و شعور و بیداری و بینایی خویش، خود انتخاب می کند.

امید را هرکسی نداشته باشد، حداقل اسم من امید است و همیشه در کنار من خواهد بود...بار خدایا به من فرصتی دوباره بده تا بتوانم در این محفل و در این خلوتگاه، قلمی چند بنویسم و با دوستانم باشم....

در آخر هم از همه ی دوستان که با من بودند، با من فکر کردند و با من همدردی کردند، با من سخن گفتند و.... نهایت تشکر و سپاس را دارم. امیدوارم دست روزگار برای همه ی شما روزهای خوب و طبق مراد خودتون رو رقم بزنه.

در قسمت ادامه ی مطلب سخنانی ارزشمند از آقای دکتر شریعتی برایتان گذاشتم. امیدوارم برایتان قابل استفاده باشد.

به امید روزهای خوش...

و باز تاریکی ها رفتنی است و روشنایی جاودان و ماندنی...